<title_newspaper="Życie Warszawy">
<title_article="Co nam dał ukraiński teatr imienia Iwana Franki">
<author_1="Boleslaw Wójcicki">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="1">
<date="1951-01-06">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
To nie było tylko tournée jednego z najlepszych teatrów radzieckich. To było również spotkanie z literaturą, kulturą i życiem narodu ukraińskiego. Spotkanie dla znakomitej większości z nas odkrywcze. Bo ta literatura i kultura ukraińska, o tak swoistym i niepowtarzalnym uroku jest w Polsce nieznana albo bardzo mało znana. Stąd wielkie — i nie tylko artystyczne — znaczenie żywego, bezpośredniego i serdecznego zetknięcia widzów polskich ze sztuką ukraińską, którą Teatr im. Iwana Franki ukazał nam w rozwojowym skrócie, na tle zmieniających się historycznie warunków bytowania narodowego: w dziełach zarówno swoich klasyków, jak i pisarzy współczesnej, radzieckiej Ukrainy.
Zwłaszcza utwory Aleksandra Korniejczuka ogromnie zbliżyły widza polskiego do problematyki współczesnej Ukrainy, do jej życia — że użyjemy tego starego, poczciwego ale jeszcze najlepszego, bo jedynie ogarniającego mnogość zjawisk słowa.
O poszczególnych przedstawieniach Teatru im. Franki informowaliśmy naszych Czytelników w oddzielnych recenzjach. Artykuł niniejszy jest skromną próbą syntezy. Tym bardziej niepełnej, że niżej podpisany nie widział klasycznej komedii Karpenki-Karija „Marcin Borula”, „Płatona Kreczeta” Korniejczuka i „Profesora Bujko” J. Basza. Niemniej jednak sztuki, które widziałem — „Skradzione szczęście” Iwana Franki, „Makar Dubrawa” i „Kalinowy Gaj” A. Korniejczuka oraz „Ostatnia ofiara” A. Ostrowskiego — uprawniają do pewnych uogólnień.
Co stanowi o stylu gry — i o sile oddziaływania — Ukraińskiego Teatru im. Franki? Najogólniej mówiąc — prawda. Prawda przeżyć i doznań, a więc prawda psychologiczna. I owa prawda szersza i głębsza, bo warunkująca prawdę psychologiczną, bo warunkująca kształt i uczuć i namiętności i działania człowieka: prawda społeczna.
Styl gry Teatru im. Franki zmierza do wydobycia treści klasowej i ideologicznej, wypełniającej życie każdej określonej formacji społecznej, w której zawsze i wszędzie tkwi — jak roślina w ziemi — jednostka. 
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>